The Hague Jazz

The Hague Jazz – Een verslag
Vrijdag 18 mei 2007 World Forum Convention Center Den Haag

Als trouw bezoeker van het North Sea Jazz Festival, altijd in het Congresgebouw te Den Haag, maar tegenwoordig in Rotterdam, is er ondanks dat Ahoy in Rotterdam een prima lokatie bleek te zijn, toch altijd nog de heimwee naar
het vertrouwde Congresgebouw waar ik tenslotte tientallen jaren elke North Sea Jazz Festival meemaakte.
En nu is er opeens weer een jazzfestival in het oude vertrouwde gebouw dat zonodig een andere naam moest krijgen, World Forum Convention Center, hoe bedenk je het. Wat was er mis met de naam Congresgebouw ?

Het is toch nog steeds een congresgebouw ? Nou ja, er zal wel weer een snelle moderne manager aangetrokken zijn, die een naamsverandering absoluut noodzakelijk vond omdat hij eigenlijk verder niets anders kon bedenken. Maar ik wil het over het festival hebben, want dat is het alleszins waard. Het programma was veelbelovend, de prijs bijzonder vriendelijk 60 Euro voor 2 dagen, daarvoor kan je op het NSJF niet eens 1 dag terecht. En plusconcerten nee hoor, daar doen ze niet aan. Ik begon al enthousiast te worden, vooral toen ik het programma zag, niet slecht. Dus een ticket voor 2 dagen besteld en op vrijdagmiddag weer de vertrouwde rit naar het congresgebouw gemaakt. Een beetje sceptisch maar toch vooral nieuwsgierig. Eenmaal binnen, zag ik dat de Statenhal inderdaad gesloopt is. Maar verder is alles toch nog hetzelfde. De zalen heten anders, erg verwarrend wanneer het Paul Acket paviljoen opeens de A-train tent blijkt te heten. Het blijkt ook een andere tent te zijn, maar ruimte genoeg en om half zeven nog vrijwel leeg en dat voor een concert van Alan Holdsworth met Alan Pasqua en Jimmy Haslip, een van mijn favoriete bassisten. Ik begon helemaal de smaak te pakken te krijgen. Jimmy Haslip was voor mij de grote winnaar van dit concert, hij speelde de sterren van de hemel. De melodieuze gitaar en het keyboard kregen hierdoor een drive, die in een perfekte geluids eenheid resulteerde. Daarna wilde ik toch eerst een even rondneuzen. Langs de standjes met CDs en T shirts in de kelders aangeland, waar de Jan Steenzaal nu Louis Basement bleek te heten. De zaal aan de overkant was Ninas overnight gedoopt. Ja wel even wennen dus. In Ninas was Rita Reys bezig voor een goed gevulde zaal, er was al niet goed meer bij te komen, In Louis Basement klonk het geluid van Silje Nergaard. Te zien was er niets, want de discipline die er doorgaans tijdens het NSJF was (iedereen zitten) die was er niet, dus alleen de 2 eerste rijen konden iets zien en de rest kon het vergeten. Maar het klonk goed. En deze zaal is altijd een rotzaal geweest. Dat zou niet zo erg zijn, maar de programmering was altijd buitengewoon goed. Helaas heeft TheHagueJazz dit kennelijk overgenomen. De grote verassing kwam in de PWA zaal. Omdat ik vrijwel nooit naar plusconcerten ging, ben ik daar nauwelijks in geweest. Maar nu kwam ik binnen toen Slide Hampton bezig was en vond een schitterende plaats op rij 13, middenvoor. Daar heb ik ook het hele concert van Ladysmith Black Mambazo meegemaakt. Ik had ze al eens tijdens het NSJF gezien, maar was toen voortijdig weggelopen omdat ik achterin op het dakterras stond, waar het roezemoezig was en ik het monotoon vond worden. In de PWA zaal nu, was het een heel ander verhaal. Perfect geluid, waardoor ik alle nuances kon horen op mijn buitengewoon comfortabele zitplaats. Ik zat daar zo goed, dat ik ben blijven zitten voor het Percy Sledge concert. Hoewel ik een min of meer fanatiek jazzliefhebber ben, kan ik Soul toch ook wel waarderen. Ik was erg nieuwsgierig of Percy nog zou kunnen boeien, hij is tenslotte al 65. Nou, ik kan u verzekeren, het werd een ongelooflijke happening. De begeleidingsband (The Aces) speelde als opwarming 2 nummers die er al aardig sfeer inbrachten en toen werd Percy Sledge aangekondigd. Hij kwam op, zette het eerste nummer in en toen gebeurde het. Alsof het nationale volkslied werd gespeeld stond de hele zaal op en werden al zijn hits uit volle borst meegezongen. Sommigen kende zelfs de riffjes van de blazers sectie uit het hoofd en zongen die ook mee. Opvallend was dat het niet alleen oude knakkers, zoals ik zelf ben, waren maar toch ook heel wat jonge mensen. Ja de oudjes doen het nog best. Percy straalde en werd zo enthousiast dat hij uit zijn broek knapte. Iets wat hem, zoals hij ons verzekerde in de 41 jaar dat hij al optreed, nog nooit is gebeurd. Het werd, met de rug naar het publiek, en met de hulp van de bandleider van de Aces, (Ä man’s got to do what he’s got to do) snel gerepareerd en  Percy ging verder. De duetjes met zijn vrouw waren ontroerend, en het onvermijdelijke When a man loves a woman werd een absolute topper. Het heeft allemaal heel weinig met jazz te maken, maar wat een feest, wat een feest. De avond kon niet meer stuk. Volkomen onder de indruk dacht ik er een punt achter te zetten, het was het laatste concert in de PWA zaal, ja die noem ik toch maar nog zo, want ik kan niet wennen aan Chez Ella (de naam die het festival bedacht had). Toch nog even in Louis Basement gekeken, waar het James Carter trio speelde. Nou dat was de absolute uitsmijter. Ik had James Carter vorig jaar op het NSJF gezien in zijn tribute to Don Byas, en was toen al onder de indruk, maar wat hij hier met Gerard Gibbs op Hammond B3 orgel en Dr. Prof. Leonard King op drums klaarstoomde grensde aan het ongelooflijke. Gezien het late uur waren er niet veel mensen meer en kon ik volop genieten van dit fantastische tenor sax geluid. Ik geloof niet dat er een saxofonist is die zijn instrument zo beheerst als James Carter. Zelfs mijn grote held Sonny Rollins kan hier nog wat van leren. Alle technieken die de piepjanknor idioten met veel moeite uit hun sax persen, waarbij het ze niet mogelijk is om er nog enige melodie van te breien werden door James Carter moeiteloos toegepast in melodieuze goed opgebouwde soli. Het samenspel met orgel en drums was zo overduidelijk wederzijds stimulerend dat dit een gigantisch feest werd. Na afloop verkocht Leonard King de CD Extending the Language van dit trio, ik heb hem onmiddellijk aangeschaft (met handtekening) en kan hem iedereen aanraden. Hij is echter al in 2005 opgenomen en het trio is sindsdien duidelijk beter op elkaar ingespeeld. Desalniettemin benaderen enkele nummers toch wel helemaal de sfeer van dit ongelooflijke concert. Ja nu heb ik het alleen nog maar over vrijdag, de zaterdag komt nog. Toch kan ik nu al zeggen dat ik volgend jaar zeker weer naar TheHagueJazz zal gaan. Het is zeker van hetzelfde niveau als het North Sea Jazz Festival, terwijl de prijs, maar ook de sfeer eigenlijk een stuk vriendelijker is. Ook de prijzen van de drankjes en hapjes zijn vriendelijk. Een flesje wijn voor 3 Euro, daar hoef je het toch niet zelf voor mee te nemen.

De programmaboekjes waren gratis. Hierbij een puntje van kritiek: een echte jazzliefhebber wil wel graag de namen van de bandleden zien. Die ontbraken grotendeels. Volgende keer beter graag.

In het programma boekje zag ik dat Ruud Wijkniet de festivaldirecteur is. Hem wil ik hierbij graag bedanken en ik hoop dat hij zijn naam eer zal blijven aandoen: Wijk niet voor volgende festivals, ga vooral door.   

Door: The Miller