Postjazzcompany

Als je me vraagt “waar kun je een goed live jazzconcert verwachten dan is Center Parks wel het allerlaatste waar ik aan zou denken. Qua muziek associeer ik dat toch eerder met Frans Bauer of zo.
Daarom was ik buitengewoon verbaasd en erg aangenaam getroffen toen ik terugkomend van het Center Parks Zandvoort tropisch zwemparadijs opeens tussen de palmen de klanken hoorde van een Thelonious Monk compositie

Ik dacht even dat de warmte in het zwembad of misschien het chloorwater me hallucinaties bezorgde, maar nee, toen ik even om de weelderige begroeing heen was gelopen zag ik een aantal tafeltjes en stoelen met een podium waarop een trio, Korg keyboard, bas, ja een echte upright en drums, de sterren van de hemel speelde.

Er was nog een mooi plaatsje vrij en na een Verboden vrucht (dat is donker bier, Belgische trappist, lekker, lekker) besteld te hebben en een shaggie gedraaid, ja, er was zelfs een asbak, waande ik me in een beach club in Florida. Vooral toen er ook nog een beeldschone zangeres (Yvonne Post) met een fraai zwoel, donker geluid, een fantastische timing en een perfecte microfoon techniek het trio kwam versterken. Het repertoire was misschien wat aangepast aan het Center Parcs publiek, want behalve een paar mooie Jazz standards, (How deep is the ocean, Just squeeze me) kwam er een nummer van Van Morrison voorbij, ook Cold, cold heart, oorspronkelijk een Country & Western nummer maar door Norah Jones het jazzrepertoire ingeslopen, verder nog Fever van Peggy Lee, I can see clearly now van Lee Towers, kortom niet allemaal even voor de hand liggend.

De zangeres en uiteraard ook haar begeleiders wisten er echter zo’n goede jazz “feeling” aan te geven dat ik het niet alleen gevarieerd maar vooral een uitermate boeiend repertoire vond. Het Cold cold heart geneuzel van Norah Jones klonk een stuk beter door deze fantastische zangeres. Mooi vond ik ook de blonde haarlok die misterieus over het rechter oog viel. De keyboard accenten bij “Fever” deden me zelfs even betreuren dat je die niet op de Peggy Lee uitvoering hoort. Ook aan de inleiding bij “Fever”, door de bassist solo gespeeld, had de op de Peggy Lee versie spelende bassist nog wel even een puntje kunnen zuigen.

Heel bijzonder vond ik “Bo Diddley”, een eigen compositie van de keyboard speler (Kees Post), buitengewoon funky gespeeld, de Bo Diddley sfeer perfect getroffen temeer opmerkelijk omdat Bo Diddley gitarist is, dus de vertaling naar keyboard is niet alleen knap, maar ook gedurfd. Mooi was het werk van de drummer (Sebastiaan Kaptein) hierbij. Hij bewees dat je met een betrekkelijk simpele drumset; high hat, snare, bass drum en 2 bekkens niet alleen goed ritmisch kan ondersteunen, maar in dit nummer gaf hij een fantastisch stukje melodie drummen weg. Mooi !

De bassist (Gulli Gudmundson) heb ik ook nog even horen strijken, daar had ik graag nog wat meer van gehoord.

De groep heet: Postjazzcompany, ik had er nog nooit van gehoord, maar vond met name de zangeres van internationale klasse. Op hun kaartje zag ik dat ze zich presenteren als “Sophisticated jazz with vocals and instrumentals”, ik kan het daar wel mee eens zijn, maar dat is toch wel een heel bescheiden en onderkoelde beschrijving van de fantastische muziek die ze brengen.

Een weekendje Center Parcs Zandvoort met de familie in November is altijd de moeite waard, Het bleef gelukkig droog en er stond aardig wat wind waardoor de strandwandelingen een belevenis waren. Eten met de familie, (het buffetarrangement was geweldig) is ook altijd gezellig, maar dat ik ook nog zo’n goede band kon horen heeft dit Center Parcs weekend toch wel heel bijzonder gemaakt. Ik zal hier met veel plezier aan terugdenken en hoop de Postjazzcompany vaker te kunnen horen.

Door: The Miller