North Sea Jazz Festival - Dag 2 Zaterdag

Alweer vroeg op weg en toch ook op zaterdag alweer in de file. Gelukkig een kortere file dan op vrijdag en ruim op tijd. Buiten met de vrienden verzamelen. In een tentje op het voorterrein speelt Soundsville. Een lekker geil Hammond B3 orgeltje, een gitaar en drums, meer heb je eigenlijk ook niet nodig voor zonnige leuke muziek. Past bij het weer. Meteen in de stemming.

Met zijn allen naar Richard Bona.. Een duivelskunstenaar op de bas, maar hij kan ook heel mooi gevoelig zingen (en gitaar spelen). Omdat we zo vroeg waren duurde het wel even voordat het concert begon. Een goede gelegenheid om wat jazzplaten.nl visitekaartjes uit te delen aan wat amateurfotografen met het verzoek om hun foto’s naar onze website te sturen. Ook grappig is om te zien hoe mensen reageren op de vraag: “heb jij ook zo’n hekel aan jazz ?” Ja, ik vermaak me wel.

Bona heb ik al vaak gezien, maar hij weet toch weer te verrassen. Hij is geweldig in vorm en het is alweer genieten geblazen. Omdat ik Hank Jones wilde zien voordat hij de pijp uitgaat, hij is tenslotte al in de tachtig heb ik helaas niet het hele concert kunnen zien, maar toch voldoende om vast te stellen dat Richard Bona nog steeds absoluut top is. Omdat het zo’n muzikale duizendpoot is, verveelt het nooit. Ik heb dan ook vrijwel al zijn CD’s. Zelfs een DVD van Harry Belafonte waarop hij meespeelt (1997). De eerste keer dat ik hem zag was ophet NSJF in 1993 bij het Joe Zawinul Syndicate en sinds die tijd ben ik al fan. Mijn vrouw nog meer dan ik trouwens. Daarom hoor ik hem regelmatig bij mij thuis, uit mijn eigen luidsprekers en op volle kracht, zonder dat er meteen iemand roept “kan het wat zachter”.

Maar goed, op weg naar Hank Jones. Of het nou kwam omdat ik nog zo onder de indruk was van Bona of omdat ik zo dement wordt als een deur, ik vergiste me in de zaal en kwam in de Hudson terecht ipv in de Darling zaal waar ik had willen zijn. Daarom geen Hank Jones maar twee van de Marsalis broertjes: Het Delfayo Marsalis quintet met Delfayo Marsalis op trombone en broertje Jason op de drums. Delfayo staat als een soort statige dominee op zijn trombone te blazen en Jason zit uitermate rechtop op zijn drumset te stuiteren. Te mooi om meteen weg te lopen. Vooral de gezellige dikke saxofonist Clarence Johnson, in zijn ouderwetse zootsuit, vond ik mooi blazen.

Een mooie Basin Street blues en een nog fraaier Autumn leaves maakte het moeilijk om alsnog op zoek te gaan naar Hank Jones, maar ja, dat zat nou eenmaal in mijn kop, dus toch maar weer op pad, de Darling zaal was vlak bij maar stampvol. Toch kon ik er nog in en vond nog een zitplaatsje ook.

Het begon te laat en daarom kon ik het hele concert nog zien. Behalve Hank Jones was er nog een oude knakker: George (Jiri) Mraz (62) op bas en de in dit gezelschap nog piepjonge zangeres Roberta Gambarini. Hank Jones mag dan ver in de tachtig zijn, hij bewees weer eens niet alleen een van de beste begeleiders in de jazz te zijn (begeleidde Ella Fitzgerald van 1948-1953 en speelde met vrijwel alle groten van de jazz) maar ook in het solo stuk en in de trio bezetting bewees hij een van de meest melodieus swingende jazz pianisten te zijn. De zangeres was nog geen Ella Fitzgerald, maar haar scatvocals en dictie gaat toch wel die kant op.

Had ik ondertussen toch maar weer even een ongekende verscheidenheid aan muziek gehoord en de avond was pas op de helft. Tijd om eens even rond te lopen. De winkeltjes bezocht en tot mijn aangename verrassing zag ik dat van Leest een grote hoeveelheid uitstekende jazz CD’s voor hele leuke prijzen aanbood: 3,99. 4,99 ja leuke kruideniersprijsjes. Zowaar 2 Oscar Brown Jr. CD’s gevonden. Who in the hell is Oscar Brown Jr. ? Ik zal daar een aparte recensie over schrijven, want als je die niet kent, mag je van mij niet echt meedoen in de jazz scène. Verder lag er een CD box met 3 CDs van een Miles Davis concert in Munchen uit 1988. Ook wel een recensie waard. En dat voor de prijs van 3 voor 25 Euro. Daar heb ik dus even 2 vrienden op attent gemaakt zodat we nu alle drie deze geweldige live opnamen hebben, kan ik hem ook nog eens bij een ander horen.

Het werd tijd om buiten even een shaggie te roken en zo kwam ik bij de Congo tent terecht.

Daar speelde een uiterst merkwaardig gezelschap met de naam Torun Eriksen. Torun is een uit haar krachten gegroeide lange lijs, die met haar figuur duidelijk geen raad weet. Een spastisch bewegende, zingende dame uit een of ander Skandinavisch oord. Verder een pianist: David Wallumrod, die eruit zag of hij alleen met Kerstmis in bad ging, en ja, kerst is al lang geleden. Verder nog een aardig wijffie, Froydis Grorud dat op een sax blies. Mijn verbazing over het visuele aspect van dit merkwaardige gezelschap was zo groot dat het echt even duurde voordat ik merkte dat ze ook nog muziek maakten. Ze zullen toch echt eens naar zichzelf moeten kijken en dan heel hard gaan werken aan hun presentatie. Ze spelen misschien best aardig maar met zo’n vertoning is het erg moeilijk om hun muziek te waarderen. Zo blijkt maar weer dat het NSJF vol verrassingen zit. Ben nog even in de Congo tent gebleven, had inmiddels weer een comfortabele zitplaats gevonden, en heb ook het concert van Til Bronner gezien. Til is een goede trompettist, mooie lyrische lijnen, helaas, hij denkt dat hij ook kan zingen en dat moet hij toch echt niet doen. Hij is toch echt geen Chet Baker.

Beide groepen, Torun Eriksen zowel als Til Bronner waren mij volslagen onbekend, maar het leuke van het NSJF is juist dat je zoveel nieuwe musici kunt leren kennen.

Een blik op het programma had me geleerd dat Badi Assad het volgend optreden in de Congo tent was. Ik had Badi al eerder willen zien maar op een vorig NSJF in een klein zaaltje in Den Haag kon ik er niet meer bij. Nu dus wel, ik zat er al, toch ? Ja, Badi Assad is niet alleen een fantastische zangeres, ze speelt ook nog geweldig gitaar, een soort Tuck & Patti zonder Tuck. Mooi, mooi, ja en het is ook nog een hele mooie vrouw met een geweldige performance. Dat ik dat heb mogen meemaken. Ik doe hier een foto bij.

Als afsluiter van de avond naar het New Cool Collective van Benjamin Herman. Een echte uitsmijter, wat een vuurwerk. Als je dat ziet weet je dat Nederland echt internationaal de top bereikt heeft. De Darling zaal was dan ook prop en propvol, ze hadden de Murray zaal er bij getrokken. Wat een happy music is dat, wat een drive, wat een ritme, ik heb geen woorden meer. Nou dan houd ik er ook maar mee op. Morgen weer een dag en helaas de laatste, alhoewel het wordt wel een uitputtings slag.